مجموعهی آنیسا
هزاران سال پیش از آنکه گنبد و طاق در دورههای تاریخی بعدی معناهای تازه پیدا کنند، این فرمها در سرزمین ایران شکل گرفتند. از سازههای خشتی فلات مرکزی تا طاقهای بلند ایلامی و هخامنشی، ایرانیان از همان آغاز تاریخ، زبان معماری خود را بر پایهی انحنا، قوس و نگاهشان روبه آسمان بنا کردند؛ زبانی که بعدها در دورههای مختلف، تنها ادامه یافت و غنیتر شد.
این مجموعه از همان ریشههای کهن الهام گرفته است؛ از لحظهای که معمار ایرانی برای نخستین بار انحنا را بهعنوان نماد استحکام، پناه و زیبایی روی سنگ و خشت حک کرد.
نماد استحکام، پناه و زیبایی روی سنگ و خشت حک کرد.
هر قطعه، بازتابی از این تداوم هزارساله است جایی که طاقها نه فقط سازه، بلکه بیانگر نگاه ایرانی به فضا و نور بودهاند.
در این مجموعه، گنبد نه نشانه یک دوره یا باور خاص، بلکه میراث مشترک معماری ایرانی در همه ادوار است. انحنایی که همیشه بوده و همیشه ادامه یافته و هنوز هم با طلای گرم بر پوست مینشیند و زیبایی دیرینه را یادآوری میکند.در طراحی این مجموعه، فرم گنبد نه یک نماد، بلکه یک اصل سازهای دوباره خوانده شده: فرمی بیزمان که در هر دورهای، معنای استحکام، تداوم و پیوند را بازآفرینی کرده است.
